Artikelen: muziek
Mark Hollis: “Talk Talk maakt geen popmuziek.” (1988)
—
door
“Ik praat nooit over mijn teksten”, zegt Mark Hollis verontschuldigend als hem gevraagd wordt naar de lyrische inhoud van de nieuwe Talk Talk-elpee Spirit of Eden. Het enige dat de Britse componist en zanger over de opvolger van The Colour of Spring kwijt wil, is een positief antwoord op de vraag of termen als hoop,…
Can en de kunst van instant componeren (1997)
—
door
Alles komt terug. Disco, electro, ja zelfs krautrock. Maar krautrock? Is dat niet van die jaren zeventig hippiemuziek uit Duitsland? Tja, het is maar wat je onder krautrock verstaat. Zo zou de Duitse cultgroep Can een typisch exponent van die beweging zijn geweest. “Dacht het niet”, zegt Can-gitarist Michael Karoli. “Can deed instant composing en…
The Aphex Twin: “Mijn tapes zijn mijn dagboeken.” (1996)
—
door
Raar maar waar. Muzikanten zeggen vaak de leukste dingen als na de 45 minuten zuivere interviewtijd de bandrecorder is uitgezet. Zo ook Richard D. James, oftewel The Aphex Twin. “Dit zou wel eens mijn laatste interview geweest kunnen zijn.” foto © Jan Willem Steenmeijer Hij zwijgt even en vervolgt dan met: “Maar ja, persdagen horen…
Holger Czukay: Kapelmeister van de paus (1987)
—
door
Zijn lange grijze haren wapperen wild als hij snelwandelt door de lobby van het Amsterdamse Sonesta hotel, langs een Warhol-zeefdruk van Joseph Beuys. “Of ik Beuys gekend heb? Ja, er was eens ..eh”. Voor Holger Czukay is het nog wat te vroeg in de morgen voor de anekdotes die hij meestal sfeervol, doch opdringerig opdist…
Yes (Not Yes)
—
door
De namen Jon Anderson, Bil Bruford, Rick Wakeman en Steve Howe zijn onlosmakelijk verbonden met de legendarische popgroep Yes. Maar deze veteranen van de symfonische rock uit de jaren zeventig kunnen voor hun reünie geen gebruik kunnen maken van die merknaam.
The Cure: Psycho-analyse met Robert Smith (1985)
—
door
Een straffe oostenwind jaagt dikke sneeuwvlokken door de straten van Londen. Onder de overkapping van de entree van het Camden Palace wachten in de vroege middag al een paar tienermeisjes. Ze rillen, het is waterkoud. Ze moeten nog ruim drie uur wachten voordat ze naar binnen mogen om hun idool te kunnen aanschouwen. Robert Smith…
The Legendary Pink Dots: wolven in schaapskleren (1988)
—
door
In een ijskoud kraakpand in het centrum van Amsterdam ontwaakt Edward Ka-Spel, zanger en voornaamste componist van The Legendary Pink Dots. Voor het grote publiek geen klinkende naam, maar de naar Nederland uitgeweken Engelse band heeft al acht verrassende albums met fantasievolle en integere muziek op haar naam staan. De Dots zijn wolven in schaapskleren,…
Nick Cave neemt afstand van het verleden (1990)
—
door
“Ik haat interviews”, verzucht Nick Cave als de bandrecorder is uitgezet. “Waarom ik ze dan geef? In een vlaag van welwillendheid heb ik m’n toestemming aan de platenfirma gegeven. Ach, ik ben blij even uit Londen weg te zijn, een vreselijke stad. Zat ik maar in Brazilië.” Foto © Michel Linssen
Diamanda Galas: “Ze zijn bang voor mij.” (1985)
—
door
Op haar hotelkamer heerst chaos, de vloer en de stoelen zijn bezaaid met paperassen en kleren. “Het lijkt alsof hier iemand overleden is”, grapt de Amerikaanse stemkunstenares Diamánda Galás. Ze slaat een kruisje. “Als je Grieks-orthodox bent is de contradictie het belangrijkste. Je slaat je kruis iedere dag, maar eigenlijk ben je gewoon een atheïst.”…
John Cale tussen klassiek en rock (1989)
—
door
John Cale grinnikt vervaarlijk en zegt: “Hoe moet je een kinderkoor Fear Is A Man’s Best Friend laten zingen?" Hij loopt vooruit op de concerten die hij februari volgend jaar in Londen zal geven en waarbij een aantal van zijn oude songs door een symfonie-orkest en een kinderkoor zullen worden uitgevoerd. Foto © Robert van…
