Artikelen: interview
Napaku: “Mijn vrouw weet ook niet wat ik doe en waarom.” (1999)
—
door
Napaku! Wie kent de naam niet? Er was een tijd dat geen enkele muur of lantarenpaal in de Haagse binnenstad veilig was voor Napaku. Soms klein, maar meestal heel groot, stond het in lange, schreefloze letters te lezen, Napaku, niet zelden tot ongenoegen van de Haagse burgers en autoriteiten. De laatste jaren is het wat…
Moby: “Mijn idealen veranderen voortdurend.” (1999)
—
door
De sigarettenautomaat in de hal van het American Hotel in Amsterdam functioneert naar behoren en dat wekt bevreemding, want verblijft Moby niet in dit hotel? De Amerikaanse muzikant, dj én milieu-en dierenactivist, veganist én christen heeft de reputatie een heuse saboteur te zijn van alles waarvan hij meent dat het zijn gezondheid zou kunnen schaden.…
Marcus Miller: “Alle zwarte muziek komt uit de zelfde bron.” (1997)
—
door
“Jazz was ooit de stem van zwart Amerika, nu vervult hip hop die functie”, zegt Marcus Miller. “Net als jazz verwoordt hip hop de aspiraties van zwart Amerika.”[img_assist|nid=271|title=Foto © Robert van Stuyvenberg|desc=|link=none|align=none|width=600|height=412] Als Marcus Miller (38) de telefoon oppakt in Los Angeles, is hij net terug van een bezoek aan de school van één van…
M.J. Hyland en de eeuwigdurende zoektocht naar contact (2009)
—
door
“Ik wilde als auteur onzichtbaar zijn in This Is How”, zegt M.J. Hyland over haar nieuwe roman, die de lezer een onuitwisbaar claustrofobische ervaring oplevert. Hyland kruipt in de huid van een man die niet beseft dat hij een moord begaat.[img_assist|nid=268|title=Foto © Rory Carnegie|desc=|link=none|align=none|width=600|height=904] In Manchester is het laat in de middag en in Den…
Jaki Liebezeit: “Ik beschouw ritme als geometrie.” (2005)
—
door
Terwijl de hele westerse wereld danst op een vierkwartsmaat zweren Burnt Friedman en Jaki Liebezeit in Keulen samen om de mensheid te verleiden met geheime ritmes. Jaki Liebezeit (Dresden, 1939) was de drummer van Can. Vanaf 1968 tot ver in de jaren zeventig was Can de voornaamste Europese experimentele rockband, een improvisatiegroep die aan ‘instant-composing’…
Gabriel Rios is meer dan een latin lover met een mooie stem (2005)
—
door
Gabriel Rios kwam naar België om schilder te worden, maar belandde in de muziek en werd met zijn debuutalbum Ghostboy in een klap een ster.[img_assist|nid=272|title=Foto © Robert van Stuyvenberg|desc=|link=none|align=none|width=600|height=388] Hij is net terug uit zijn vaderland Porto Rico. Een vakantie kon hij wel gebruiken, want het is de afgelopen anderhalf jaar hard gegaan met Gabriel…
Justin Bennett en het geluid van de stad (2009)
—
door
“Ik wil je naar de stad laten luisteren”, zegt Justin Bennett over de aard van zijn beeldende kunst. Hij gebruikt geluiden die hij in steden opneemt om te vertellen over fenomenen die doorgaans aan de waarneming ontsnappen. Door middel van geluidscomposities, animaties, fotografie en noise maps legt hij onverwachte structuren bloot en diept hij verborgen…
Squarepusher: “Purisme maakt blind.” (1997)
—
door
,,Ik identificeer me liever met de jazzwereld, dan met de dancecultuur’’, zegt Squarepusher. Deze als Tom Jenkinson (22) geboren Brit heeft er bezwaar tegen dat zijn muziek onder de noemer jungle of drum & bass gerangschikt wordt. Hij haat het, maar met een beetje goede wil is Tom Jenkinson een voormalig wonderkind te noemen. Tegelijkertijd…
Maggi Giles: “Ik vertegenwoordig mijn eigen stroming.” (1997)
—
door
De keramische sculpturen en objecten van Maggi Giles doen het goed in de openbare ruimte. Vooral schoolpleinen zijn rijk voorzien van haar kleurrijke werk. Jarenlang heb ik vanuit een klaslokaal gekeken op De prinses op de erwt (1974), dat nog altijd de binnenplaats van een scholengemeenschap in Utrecht siert. De uit vele lagen opgebouwde sculptuur,…
Waardenberg & De Jong en de onmacht om elkaar te begrijpen (1997)
—
door
Een gesprek met de theatermakers Martin van Waardenberg en Wilfried de Jong moet beginnen met een medisch bulletin. De ongelukken die het Rotterdamse duo de afgelopen tien jaar heeft gehad, zijn onvergelijkbaar in de Nederlandse theatergeschiedenis. Brokkenpiloten zijn de twee echter niet. De letterlijk halsbrekende toeren die ze op het toneel uithalen zijn nu eenmaal…