muziek

Blaudzun: "Zingen is voor mij een noodzaak." (2010)

Blaudzun zwelgt in melancholie. Luister maar naar hoe hij zingt. Hemeltergend. Blaudzun is een romanticus pur sang. Hij weet dat verdriet extatisch kan zijn. “Er zit veel pijn in mijn muziek en pijn is voor mij al snel iets romantisch. In mijn muziek zoek ik naar iets waar ik troost uit kan putten.”

Lee Perry en zijn magische witte pony (1990)

“Ik wil paus worden! Daarom heb ik Jamaica verlaten. Mijn strijd om de macht begint in Europa. Babylon must fall!” Aan het woord is Lee Perry, ooit reggae’s begaafdste artiest en producer. Tegenwoordig lijkt hij zo gek als zijn vele buitenissige hoedjes. De man met de vele namen – Scratch, The Upsetter, Pipecock Jackson – maakte in de jaren zestig en zeventig talloze geniale platen en werkte als producer voor Bob Marley en Paul McCartney. Sinds zijn Black Ark Studio in 1983 in vlammen opging, is Lee Perry onberekenbaar, extravagant en heel af toe nog briljant.
Foto © Robert van Stuyvenberg

Massive Attack in limbo (1998)

Mezzanine gaat over vervreemding, maar onze muziek is niet psychoanalytisch”, zegt Daddy G. Het derde album van Massive Attack is duister gestemd. “Het is behoorlijk claustrofobisch. Dat heeft deels te maken met de manier waarop de plaat tot stand gekomen is en dat we niet goed met elkaar konden opschieten.”

Vic Chesnutt: Een seculiere verrukking (2007)

Vic Chesnutt is dood. De Amerikaanse singer-songwriter overleed op 25 december 2009. Eerder die dag maakte zijn platenlabel Constellation Records bekend dat hij in coma lag. Naar aanleiding van de ziekenhuisopname schreef Chesnutts vriendin Kristen Hirsch op haar twitterpagina dat het "wederom" een zelfmoordpoging betrof. Vic Chesnutt werd 45 jaar. Lees hieronder het interview dat ik in 2007 met hem had naar aanleiding van zijn optreden op Crossing Border.

Christelle Gualdi: "Beperkingen prikkelen je creativiteit." (2009)

Toetsen, knoppen, schuiven, knipperende lampjes. Synthesizers en computers. Utopische architectuur en dystopische werelden. Soundscapes en drones. Retro-futurisme, psychedelica en hypnagogic pop. In de tijdmachinemuziek van Christelle Gualdi is alles mogelijk. “Ik wil kijken hoever ik kan vliegen”, zegt de voormalige architect die muziek maakt onder de naam Stellar OM Source.
Foto © Nico SchoutenFoto © Nico Schouten

The Aphex Twin: "Mijn tapes zijn mijn dagboeken." (1996)

Raar maar waar. Muzikanten zeggen vaak de leukste dingen als na de 45 minuten zuivere interviewtijd de bandrecorder is uitgezet. Zo ook Richard D. James, oftewel The Aphex Twin. "Dit zou wel eens mijn laatste interview geweest kunnen zijn."

foto © Jan Willem Steenmeijer

Holger Czukay: Kapelmeister van de paus (1987)

Zijn lange grijze haren wapperen wild als hij snelwandelt door de lobby van het Amsterdamse Sonesta hotel, langs een Warhol-zeefdruk van Joseph Beuys. “Of ik Beuys gekend heb? Ja, er was eens ..eh”.

Andy Warhol: Succes is een baan in New York (1990)

Ultra Violet staat onder een billboard van The Dom en kijkt omhoog om te zien welke maffe undergroundfilm er nu weer draait. “Profiel, Ultra, profiel!”, roept fotograaf Billy Name. Met een wereldvreemde arrogantie steekt Ultra haar neus in de lucht en neemt een Dali-achtige pose aan. Klik, flits!

 

Underworld en het dictaat van de groove (1999)

“Underworld is zoveel meer dan een technoband, maar onze wortels liggen in de dancemuziek en de groove komt altijd op de eerste plaats, de groove dicteert”, stelt Karl Hyde, spreekbuis van de invloedrijkste Britse band van het afgelopen decennium.

Kringloopmuziek van Meat Beat Manifesto (1996)

“In een paar minuten CNN komen er misschien we tien subliminale boodschappen langs. Cola-reclames, bijvoorbeeld, waar we ons niet bewust van zijn, maar die we wel in ons opnemen”, zegt Jack Dangers van Meat Beat Manifesto. Zijn nieuwe plaat heet Subliminal Sandwich en bevat een meer dan twee uur durende mix van dansbeats, gerecyclede muziek, ironisch commentaar op de consumptiemaatschappij, politiek engagement en humor, veel humor.

Inhoud syndiceren