interview

Cecily Brown en de manipulatie van het toeval (2010)

Het recente werk van Cecily Brown lijkt abstracter te worden. In een maalstroom van bewegende vormen en aardse kleuren verdwijnt het figurale steeds vaker in een schemerende wereld van suggestie. Uiteindelijk rest een wereld bestaande uit olieverf en linnen. “Mijn werk is niet abstract en het is ook niet figuratief. Het gaat over schilderen.”
Based on a True Story (2010, olieverf op doek)Based on a True Story (2010, olieverf op doek)


David Schnell: tussen abstractie en herinnering (2010)

David Schnell maakt schilderijen om in te verdwijnen. Met een extreem gebruik van perspectief en met de suggestie van beweging zuigen zijn landschappen de toeschouwer een duizelingwekkende diepte in. “Maar ik ben geen traditionele landschapschilder”, stelt de Duitser.
Code (2008, olieverf op doek, 230 x 360 cm)Code (2008, olieverf op doek, 230 x 360 cm)

Wallace Roney: "Miles wist dat ik geen kloon was." (2010)

“Miles was de mentor en ik was de leerling. We hadden een vader-zoonrelatie. Hij zei altijd dat ik hem aan hemzelf deed denken toen hij jong was en met Dizzy Gillespie speelde.” Aan het woord is Wallace Roney, de enige trompettist die ooit les heeft gehad van Miles Davis. “Ja, ik heb erg geboft.”

Foto © Robert van StuyvenbergFoto © Robert van Stuyvenberg

Pantha du Prince en de stilte voor de storm (2010)

“Enerzijds is mijn muziek verankerd in de regels van de dansvloer, de regels van de aantrekkingskracht, maar anderzijds veroorloof ik me de vrijheid om een landschappelijke, cinematografische sfeer te scheppen”, zegt Hendrik Weber alias Pantha du Prince.
© Stephen Albry© Stephen Albry

Blaudzun: "Zingen is voor mij een noodzaak." (2010)

Blaudzun zwelgt in melancholie. Luister maar naar hoe hij zingt. Hemeltergend. Blaudzun is een romanticus pur sang. Hij weet dat verdriet extatisch kan zijn. “Er zit veel pijn in mijn muziek en pijn is voor mij al snel iets romantisch. In mijn muziek zoek ik naar iets waar ik troost uit kan putten.”

David Bade: "Ik ben een vergiet". (2010)

Er zijn weinig geneugten zo zalig als een onderdompeling in andermans verbeelding. De overgave aan een roman, een symfonie of een schilderij voert naar nieuwe, onverwachte gevoelens en inzichten. Een wandeling door Catch of the Day, de overzichtstentoonstelling van David Bade (Curaçao, 1970) in het GEM, biedt zo’n onderdompeling. Er zijn echter zoveel prikkels dat de zintuigen in eerste instantie overladen worden. Foto © Jacques ZorgmanFoto © Jacques Zorgman

Lee Perry en zijn magische witte pony (1990)

“Ik wil paus worden! Daarom heb ik Jamaica verlaten. Mijn strijd om de macht begint in Europa. Babylon must fall!” Aan het woord is Lee Perry, ooit reggae’s begaafdste artiest en producer. Tegenwoordig lijkt hij zo gek als zijn vele buitenissige hoedjes. De man met de vele namen – Scratch, The Upsetter, Pipecock Jackson – maakte in de jaren zestig en zeventig talloze geniale platen en werkte als producer voor Bob Marley en Paul McCartney. Sinds zijn Black Ark Studio in 1983 in vlammen opging, is Lee Perry onberekenbaar, extravagant en heel af toe nog briljant.
Foto © Robert van Stuyvenberg

Massive Attack in limbo (1998)

Mezzanine gaat over vervreemding, maar onze muziek is niet psychoanalytisch”, zegt Daddy G. Het derde album van Massive Attack is duister gestemd. “Het is behoorlijk claustrofobisch. Dat heeft deels te maken met de manier waarop de plaat tot stand gekomen is en dat we niet goed met elkaar konden opschieten.”

Armand van Helden op de vleesmarkt (1997)

Sinds Armand van Helden wereldberoemd werd met zijn remix van Tori Amos’ Professional widow en daarmee en passant van de neurotische zangeres een hippe diva maakte wordt hem gemiddeld zo'n 35.000 dollar geboden voor het dansvloervriendelijk maken van popsongs. Vijfendertigduizend dollar voor een remix. Een aanzienlijk bedrag voor het bewerken van een liedje, maar het gaat de Newyorker met Nederlands bloed allang niet meer om de poen. Hij wil zijn eigen muziek maken en zegt dit jaar al meer dan veertig remixklussen te hebben afgewezen.

Petina Gappah: "Zimbabwe is een veerkrachtig land." (2010)

Nieuws uit Zimbabwe is de laatste tien jaar welhaast per definitie slecht. Torenhoge inflatie, frauduleuze verkiezingen, aids, politieke intimidatie, cholera, corruptie. “Het beeld dat de media geven is begrijpelijk, het is nieuws, maar het is eenzijdig”, meent schrijfster Petina Gappah.

Inhoud syndiceren