De auteur van deze website is te huur. Erik Quint heeft meer dan 25 jaar ervaring als journalist, criticus en researcher op het gebied van kunst en cultuur. Hij wil graag voor u aan het werk. Meer informatie
Add Some Music To Your Day
nieuwe en oude muziek belicht
2011
This year's music
2011 was a fantastic year for music. Here are some of the most mindblowing records I’ve heard:
Andy Stott – Passed Me By & We Stay Together (Modern Love) Two very bass heavy mini-albums with dramatically slowed down beats and murky textures that go way beyond minimal techno and post-dubstep. Ominous, scary shit. Better mind your subwoofers!
Senking – Tweek (Raster Noton) Mighty 12” from Jens Messel following last years awesome Pong. A side’s Black Ice is a John Carpenter-ish sci-fi workout, very precise and cinematic, whereas the flipside’s Hairline 23C finds Senking exploring wonky basslines in a relentless dynamic sonic landscape. Fearless stuff.
Peaking Lights – 936 (Weird World) Chilled-out dubby krautrock-infested grooves from American husband and wife duo with a sunny disposition. 936 was the soundtrack for the summer of 2011 that never was.
No UFO’s – Soft Coast (Nice Up International) Cassette release from Canada’s Konrad Jandav. Hypnotic if not hypnagogic synth-scapes with Neu!-like rhythms and scrappy garage guitar drones by way of the early 80ies Detroit techno pioneers.
Dimlite – My Human Wears Acedia Shreds (Stone’s Throw Records) Kitty Cradle Fog, the first track of this delicious 4 track single from the Swiss producer seems to fuse the complete history of popular music – up until a few minutes ago. Lonely Delta blues guitar, proggy vocal harmonies, weird jazz settings and much more in less than five minutes. The three remaining tracks are equally briliant.
Blue Daisy – The Sunday Gift (Black Acre) Trip hop? Well, trippy stuff most definitely. Blue Daisy’s sound is dark and heady. The London producer obscures his FlyLo-like beats with stormy clouds of ambient noise and washes of guitar rumblings. Elements of house, hip hop and chillwave merge in a wild oscillating vortex of deep listening. Guest vocalists Anneka en Hey!Zeus make sure the listener doesn’t feel too alienated – or do they?
Octo Octa – Rough, Rugged and Raw (100% Silk) Sexy retrofuturistic house music from the always wonderful 100% Silk label. Mixtape-style cassette from Brooklyn’s finest producer. Warm, seductive jams.
Girls – Father, Son, Holy Ghost (True Panther) Second album from SF based duo argues that the best pop music was made in the 60ies and 70ies. After soaking up their granny’s old Beatles and Pink Floyd records and discovering long lost melodic bliss, Girls added a contemporary angst and a sneaky sense of humour. Just listen to Vomit where Abbey Road’s Fab Four meet Jason Pierce.
Other artists who kept my ears peeled in 2011 were Destroyer, Rodger Stella, Asura, Stormloop, Karl O'Connor, High Wolf, 2562, Crystal Stilts, Maria Minerva, Larsen with Annie Anxiety, Listening Mirror, Deep Magic, Strangeloop, Motion Sickness of Time Travel, Sonmi451, Blues Control & Laraaji, The Boats, Grouper, Flying Lotus, Seahawks, SSaliva, Marow, Neon Indian, Grischa Lichtenberger, Fingers In The Noise, Moonwood, Ghosting Season, Ekoplatz, Julianna Barwick, Clams Casino, Circle Traps, Roedelius & Schneider, The Sight Below, Sun Glitters, Kurt Vile, Holy Other and...
De discussie over American Psycho gaat niet meer zozeer over de hoeveelheid pervers geweld als over de vraag of de hoofdpersoon, de yup Patrick Bateman, nu echt een psychopathische lustmoordenaar is of dat wat hij beleeft fantasie is. Mary Harrons stijlvaste interpretatie van Bret Easton Ellis’ omstreden roman uit 1991 roept wat dat betreft meer vragen op dan het boek.
Boudewijn Büch vindt het leven een deceptie en hij hoopt dat er niets hierna komt. Hij ziet ook liever een leeg Diligentia, als hij daar volgende week komt optreden. "Je moet ervoor betalen en het valt altijd tegen."
In 1945 schreven Jack Kerouac en William S. Burroughs samen een boek dat gebaseerd was op een moord. Drieënzestig jaar later wordt En de nijlpaarden werden gekookt in hun bassins dan eindelijk gepubliceerd. Het boek mag nu gezien worden als een sleutelroman over het prille ontstaan van de Beat Generation. Foto Uitgeverij Lebowski
“Fight Club, The Musical? Nee, dat is geen grap”, zegt Chuck Palahniuk, de schrijver die wereldberoemd werd met zijn bijtende satire op de Amerikaanse samenleving van de jaren negentig. “Die musical komt er. David Fincher, die Fight Club verfilmde, en ik zijn er druk mee bezig. Trent Reznor van Nine Inch Nails gaat de muziek maken.”
Het is begin oktober als de bejaarde kunstenaar Robert Lenton in Philadelphia de Guardian Weekly openslaat en een foto ziet van zijn oude vriend Peter Finlay. Lenton leest dat Peter in Londen is, dat hij een roman, Vernon God Little, geschreven heeft en dat hij genomineerd is voor de Booker Prize. Peter noemt zich tegenwoordig DBC Pierre, wat staat voor Dirty But Clean Pierre.
“Als groep willen wij geen levensfoilosofie uitdragen, maar uit de teksten die wij gebruiken van Jan Arends of Erich Maria Remarque spreekt de strijd van de individu in de marge van de samenleving”, stelt Ferry Heyne van De Kift.
“Van een jonge debuterende schrijver wordt een bepaalde mate van autobiografische authenticiteit verwacht. Als Brass was geschreven door een 60-jarige professor, waren de reacties lang niet zo heftig geweest en zou het boek niet zo goed hebben verkocht”, zegt schrijfster Helen Walsh.
Jáchym Topol schreef met De werkplaats van de duivel een verbijsterende roman over hoe de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog en de holocaust in stand gehouden wordt.