De auteur van deze website is te huur. Erik Quint heeft meer dan 25 jaar ervaring als journalist, criticus en researcher op het gebied van kunst en cultuur. Hij wil graag voor u aan het werk. Meer informatie
Add Some Music To Your Day
nieuwe en oude muziek belicht
2011
This year's music
2011 was a fantastic year for music. Here are some of the most mindblowing records I’ve heard:
Andy Stott – Passed Me By & We Stay Together (Modern Love) Two very bass heavy mini-albums with dramatically slowed down beats and murky textures that go way beyond minimal techno and post-dubstep. Ominous, scary shit. Better mind your subwoofers!
Senking – Tweek (Raster Noton) Mighty 12” from Jens Messel following last years awesome Pong. A side’s Black Ice is a John Carpenter-ish sci-fi workout, very precise and cinematic, whereas the flipside’s Hairline 23C finds Senking exploring wonky basslines in a relentless dynamic sonic landscape. Fearless stuff.
Peaking Lights – 936 (Weird World) Chilled-out dubby krautrock-infested grooves from American husband and wife duo with a sunny disposition. 936 was the soundtrack for the summer of 2011 that never was.
No UFO’s – Soft Coast (Nice Up International) Cassette release from Canada’s Konrad Jandav. Hypnotic if not hypnagogic synth-scapes with Neu!-like rhythms and scrappy garage guitar drones by way of the early 80ies Detroit techno pioneers.
Dimlite – My Human Wears Acedia Shreds (Stone’s Throw Records) Kitty Cradle Fog, the first track of this delicious 4 track single from the Swiss producer seems to fuse the complete history of popular music – up until a few minutes ago. Lonely Delta blues guitar, proggy vocal harmonies, weird jazz settings and much more in less than five minutes. The three remaining tracks are equally briliant.
Blue Daisy – The Sunday Gift (Black Acre) Trip hop? Well, trippy stuff most definitely. Blue Daisy’s sound is dark and heady. The London producer obscures his FlyLo-like beats with stormy clouds of ambient noise and washes of guitar rumblings. Elements of house, hip hop and chillwave merge in a wild oscillating vortex of deep listening. Guest vocalists Anneka en Hey!Zeus make sure the listener doesn’t feel too alienated – or do they?
Octo Octa – Rough, Rugged and Raw (100% Silk) Sexy retrofuturistic house music from the always wonderful 100% Silk label. Mixtape-style cassette from Brooklyn’s finest producer. Warm, seductive jams.
Girls – Father, Son, Holy Ghost (True Panther) Second album from SF based duo argues that the best pop music was made in the 60ies and 70ies. After soaking up their granny’s old Beatles and Pink Floyd records and discovering long lost melodic bliss, Girls added a contemporary angst and a sneaky sense of humour. Just listen to Vomit where Abbey Road’s Fab Four meet Jason Pierce.
Other artists who kept my ears peeled in 2011 were Destroyer, Rodger Stella, Asura, Stormloop, Karl O'Connor, High Wolf, 2562, Crystal Stilts, Maria Minerva, Larsen with Annie Anxiety, Listening Mirror, Deep Magic, Strangeloop, Motion Sickness of Time Travel, Sonmi451, Blues Control & Laraaji, The Boats, Grouper, Flying Lotus, Seahawks, SSaliva, Marow, Neon Indian, Grischa Lichtenberger, Fingers In The Noise, Moonwood, Ghosting Season, Ekoplatz, Julianna Barwick, Clams Casino, Circle Traps, Roedelius & Schneider, The Sight Below, Sun Glitters, Kurt Vile, Holy Other and...
“Ik heb het recht te zwijgen”, zegt Aaron van Erp voorafgaande aan het gesprek met deze rijzende ster van de Nederlandse schilderkunst. Het is geen grapje.
In de pulp horror-film The Blob wordt de wereld bedreigd door een gelatine-achtige substantie die voortdurend van vorm verandert. Beeldhouwer én filmliefhebber Adam Colton kent de betreffende cult-klassieker, maar verwijst voor zijn sculptuur Blob and Bone liever naar Terminator 2, waarin Arnold Schwarzenegger achtervolgd wordt door een wezen dat in vloeibaar metaal elke gewenste vorm kan aannemen.
Vijftig jaar geleden overleed Aleister Crowley. Een figuur van mytische proporties: schrijver, dichter, bergbeklimmer, schilder, pornograaf, bon-vivant, magiër, geheim agent, wetenschapper en zelfuitgeroepen Prophet of the New Aeon. De Britse sensatiepers bestempelde hem als de Wickedest Man in the World, maar na zijn dood hebben zijn leven en werk een wonderlijke aantrekkingskracht gekregen. Hoewel zijn occulte nalatenschap steeds serieuzer genomen wordt, boezemen de man en de mythe nog immer angst in.
Ultra Violet staat onder een billboard van The Dom en kijkt omhoog om te zien welke maffe undergroundfilm er nu weer draait. “Profiel, Ultra, profiel!”, roept fotograaf Billy Name. Met een wereldvreemde arrogantie steekt Ultra haar neus in de lucht en neemt een Dali-achtige pose aan. Klik, flits!
“De alchemisten wilden goud maken uit stront en die methode pas ik toe in mijn werk. Goedkope, simpele objecten wil ik duur en rijk laten lijken”, zegt de Duitse videokunstenaar Bettina Gruber (1947) terwijl haar trouwe viervoeter Flikki op z’n poten staat te trillen.
Als een zondvloed stort het water over het paar dat in een innige omarming het geweld poogt te trotseren. Zo zou Bill Viola’s dramatisch geladen video The Lovers geduid kunnen worden. Worden de geliefden in dit allegorische werk, een sculptuur van digitaal licht, gestraft voor hun passie, is er sprake van een verboden liefde, of staat het stortende water voor de pure kracht van een emotie die hen bindt en sterker maakt?
Ze noemt het wax-art, de houtskooltekeningen die Cathalijn Wouters van een laagje was voorziet. De afbeelding onder de was wordt diffuus, alsof geconserveerd door de tijd en de elementen.
Het recente werk van Cecily Brown lijkt abstracter te worden. In een maalstroom van bewegende vormen en aardse kleuren verdwijnt het figurale steeds vaker in een schemerende wereld van suggestie. Uiteindelijk rest een wereld bestaande uit olieverf en linnen. “Mijn werk is niet abstract en het is ook niet figuratief. Het gaat over schilderen.” Based on a True Story (2010, olieverf op doek)
Ultra Violet staat onder een billboard van The Dom en kijkt omhoog om te zien welke maffe undergroundfilm er nu weer draait. “Profiel, Ultra, profiel!”, roept fotograaf Billy Name. Met een wereldvreemde arrogantie steekt Ultra haar neus in de lucht en neemt een Dali-achtige pose aan. Klik, flits!