opscene

Kris Needs: "99% van alle rock 'n roll is troep." (1994)

Hoeveel platen neemt een DJ mee voor een avondje Tegentonen? “Een paar honderd? Welnee, nog geen vijftig! De eerste keer dat ik draaide, heb ik lopen sjouwen met tassen vol, terwijl ik uiteindelijk slechts zeven platen gedraaid heb', vertelt Kris Needs. “Ik draai overigens vooral mijn eigen produkties, omdat ik ze graag over een groot geluidssysteem hoor.”

Kringloopmuziek van Meat Beat Manifesto (1996)

“In een paar minuten CNN komen er misschien we tien subliminale boodschappen langs. Cola-reclames, bijvoorbeeld, waar we ons niet bewust van zijn, maar die we wel in ons opnemen”, zegt Jack Dangers van Meat Beat Manifesto. Zijn nieuwe plaat heet Subliminal Sandwich en bevat een meer dan twee uur durende mix van dansbeats, gerecyclede muziek, ironisch commentaar op de consumptiemaatschappij, politiek engagement en humor, veel humor.

De kopstoot van Carter The Unstoppable Sex Machine (1991)

Achter de groteske naam Carter The Unstoppable Sex

Het geheim van The Young Gods (1995)

“Misschien is het wel een cliché om als Europese groep een cd in Amerika te maken, maar het was wel een fijne ervaring”, lacht Franz Treichler, zanger en gezicht van de Zwitserse groep The Young Gods. Voor hun vijfde studioplaat, Only Heaven, trok het trio voor een jaar naar New York om te werken aan de opvolger van het machtige TV Sky, de plaat waarmee The Young Gods hun uit samples opgebouwde mix van metal, psychedelica en dansritmes perfectioneerde.

Galaxie 500 onder de vleugels van Kramer (1990)

Drie highschool-dropouts kijken beteuterd voor zich uit. Laatste oortje versnoept, of is de pot op? De drie zijn Galaxie 500, het hipste bandje van 1990. Dean speelt gitaar en zingt, Naomi plukt basgitaarsnaren en haar vriendje Damon drumt. Hun producer heet Kramer, de svengali van het roemruchte underground-label Shimmy Disc. Kramers wil is wet, daar heeft het alle schijn van als het drietal een bizar lesje interviewtechniek krijgt.

Julian Cope: "Ik wil Moeder Aarde neuken". (1995)

“Het is af! Mijn boek over krautrock, het is eindelijk af”, zegt Julian Cope en maakt een gebaar van opluchting. “Ja, het gaat over Can, Faust, Neu, Amon Düül, de eerste vier elpees van Tangerine Dream - geweldig zijn die, niet? - en Ash Ra Temple en... Ik vond dat er een kosmisch handboek moest komen, iets waar de heads wat aan hebben. Geen boek met jaartallen en feiten, maar een boek waarin je kunt opzoeken welke platen wel en niet deugen.“

Inhoud syndiceren