literatuur

Kandinsky voor kids (2010)

Kinderboek over Kandinsky toont het ontstaan van de abstracte kunst.

Over de schilderijen van Karel Appel werd wel eens schamper opgemerkt dat een kind van acht die ook kan maken. Appel rotzooide maar wat aan, zoals hij zelf ooit verkondigde. Maar net als Pablo Picasso en Jean Dubuffet liet Appel zich inspireren door tekeningen van kinderen, die op een pure, ongebreidelde manier emoties kunnen overbrengen. Wassily Kandinsky was begin vorige eeuw de eerste kunstenaar die zich nadrukkelijk liet beïnvloeden door het ongeconditioneerde gebruik van kleur en vorm door kinderen. Naar aanleiding van de expositie Kandinsky & Der Blaue Reiter maakte Daan Remmerts de Vries in samenwerking met het Gemeentemuseum Den Haag het prentenboek Meneer Kandinsky was een schilder.
illustratie uit Meneer Kandinsky was een schilder van Daan Remmerts de Vriesillustratie uit Meneer Kandinsky was een schilder van Daan Remmerts de Vries

Petina Gappah: "Zimbabwe is een veerkrachtig land." (2010)

Nieuws uit Zimbabwe is de laatste tien jaar welhaast per definitie slecht. Torenhoge inflatie, frauduleuze verkiezingen, aids, politieke intimidatie, cholera, corruptie. “Het beeld dat de media geven is begrijpelijk, het is nieuws, maar het is eenzijdig”, meent schrijfster Petina Gappah.

Vic Chesnutt: Een seculiere verrukking (2007)

Vic Chesnutt is dood. De Amerikaanse singer-songwriter overleed op 25 december 2009. Eerder die dag maakte zijn platenlabel Constellation Records bekend dat hij in coma lag. Naar aanleiding van de ziekenhuisopname schreef Chesnutts vriendin Kristen Hirsch op haar twitterpagina dat het "wederom" een zelfmoordpoging betrof. Vic Chesnutt werd 45 jaar. Lees hieronder het interview dat ik in 2007 met hem had naar aanleiding van zijn optreden op Crossing Border.

M.J. Hyland en de eeuwigdurende zoektocht naar contact (2009)

“Ik wilde als auteur onzichtbaar zijn in This Is How”, zegt M.J. Hyland over haar nieuwe roman, die de lezer een onuitwisbaar claustrofobische ervaring oplevert. Hyland  kruipt in de huid van een man die niet beseft dat hij een moord begaat.
Foto © Rory CarnegieFoto © Rory Carnegie

Toby Litt: "Het leven bestaat uit genres." (2009)

Toby Litt is bij de J. Met de beginletters van zijn boeken gaat de Engelse schrijver het alfabet af. Journey Into Space is zijn tiende boek, een SF-roman die vooral niet al te SF-erig wil zijn. Net als I play the drums in a band called okay geen rock ’n roll-boek is en Hospital geen typische doktersroman. Voor elk boek eigent Litt zich een ander genre toe om het binnenstebuiten te keren.

William S. Burroughs: "Het lichaam is een relikwie." (1985)

Een oude man, licht voorovergebogen en steunend op een wandelstok, schuifelt langzaam door een doolhof van gangen in het sjieke, hoofdstedelijke Pulitzer Hotel. De meeste gasten in dit prijzige hotel bezigen de Engelse taal, met een Amerikaans accent. Met licht bevende handen frommelt déze gast een sigaret uit een pakje. Ook hij is Amerikaan, maar niet zomaar een. Norman Mailer heeft over hem gezegd dat hij waarschijnlijk de enige, levende Amerikaanse schrijver is die bezeten is door genialiteit.  Zijn naam: William Seward Burroughs.

Mircea Cartarescu en zijn vliegende kathedraal (2010)

De Wetenden van Mircea Cartarescu is een literaire sensatie. De vuistdikke roman is een duizelingwekkende ode aan de verbeelding in de vorm van een al dan niet fictieve familiegeschiedenis. De Wetenden is een complexe en koortsachtige vertelling. “Het was niet moeilijk om te schrijven. Het was alsof ik gedicteerd werd, of beter, dat ik onder hypnose schreef”, zegt Cartarescu.

Julia Blackburn: "Ik voelde me als kind een toeschouwer". (2010)

Wij drieën van de Engelse schrijfster Julia Blackburn is een bijzonder boek over de bijzonder heftige jeugd van de dochter van een alcoholische dichter en een dominante, flirtzieke kunstenares.

© Julia Blackburn© Julia Blackburn

Jachym Topol en de holocaustindustrie (2010)

Jáchym Topol schreef met De werkplaats van de duivel een verbijsterende roman over hoe de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog en de holocaust in stand gehouden wordt.

Lambchops Kurt Wagner: "Ik begrijp mijn teksten zelf ook niet helemaal." (2009)

Aan de telefoon is Kurt Wagner. Hij is ergens in Duitsland, op tournee met zijn band Lambchop die ooit geafficheerd werd als Nashville’s most fucked-up country band.  “De reden dat we zo omschreven werden was dat we destijds geen idee hadden waar we mee bezig waren”, lacht Wagner. Een country-band is Lambchop nooit geweest, maar met een mix van country, soul, etherische filmmuziek en ambient-achtige electronica is lambchop een onvergelijkbare band met een herkenbaar geluid geworden.

Inhoud syndiceren