De auteur van deze website is te huur. Erik Quint heeft meer dan 25 jaar ervaring als journalist, criticus en researcher op het gebied van kunst en cultuur. Hij wil graag voor u aan het werk. Meer informatie
Add Some Music To Your Day
nieuwe en oude muziek belicht
2011
This year's music
2011 was a fantastic year for music. Here are some of the most mindblowing records I’ve heard:
Andy Stott – Passed Me By & We Stay Together (Modern Love) Two very bass heavy mini-albums with dramatically slowed down beats and murky textures that go way beyond minimal techno and post-dubstep. Ominous, scary shit. Better mind your subwoofers!
Senking – Tweek (Raster Noton) Mighty 12” from Jens Messel following last years awesome Pong. A side’s Black Ice is a John Carpenter-ish sci-fi workout, very precise and cinematic, whereas the flipside’s Hairline 23C finds Senking exploring wonky basslines in a relentless dynamic sonic landscape. Fearless stuff.
Peaking Lights – 936 (Weird World) Chilled-out dubby krautrock-infested grooves from American husband and wife duo with a sunny disposition. 936 was the soundtrack for the summer of 2011 that never was.
No UFO’s – Soft Coast (Nice Up International) Cassette release from Canada’s Konrad Jandav. Hypnotic if not hypnagogic synth-scapes with Neu!-like rhythms and scrappy garage guitar drones by way of the early 80ies Detroit techno pioneers.
Dimlite – My Human Wears Acedia Shreds (Stone’s Throw Records) Kitty Cradle Fog, the first track of this delicious 4 track single from the Swiss producer seems to fuse the complete history of popular music – up until a few minutes ago. Lonely Delta blues guitar, proggy vocal harmonies, weird jazz settings and much more in less than five minutes. The three remaining tracks are equally briliant.
Blue Daisy – The Sunday Gift (Black Acre) Trip hop? Well, trippy stuff most definitely. Blue Daisy’s sound is dark and heady. The London producer obscures his FlyLo-like beats with stormy clouds of ambient noise and washes of guitar rumblings. Elements of house, hip hop and chillwave merge in a wild oscillating vortex of deep listening. Guest vocalists Anneka en Hey!Zeus make sure the listener doesn’t feel too alienated – or do they?
Octo Octa – Rough, Rugged and Raw (100% Silk) Sexy retrofuturistic house music from the always wonderful 100% Silk label. Mixtape-style cassette from Brooklyn’s finest producer. Warm, seductive jams.
Girls – Father, Son, Holy Ghost (True Panther) Second album from SF based duo argues that the best pop music was made in the 60ies and 70ies. After soaking up their granny’s old Beatles and Pink Floyd records and discovering long lost melodic bliss, Girls added a contemporary angst and a sneaky sense of humour. Just listen to Vomit where Abbey Road’s Fab Four meet Jason Pierce.
Other artists who kept my ears peeled in 2011 were Destroyer, Rodger Stella, Asura, Stormloop, Karl O'Connor, High Wolf, 2562, Crystal Stilts, Maria Minerva, Larsen with Annie Anxiety, Listening Mirror, Deep Magic, Strangeloop, Motion Sickness of Time Travel, Sonmi451, Blues Control & Laraaji, The Boats, Grouper, Flying Lotus, Seahawks, SSaliva, Marow, Neon Indian, Grischa Lichtenberger, Fingers In The Noise, Moonwood, Ghosting Season, Ekoplatz, Julianna Barwick, Clams Casino, Circle Traps, Roedelius & Schneider, The Sight Below, Sun Glitters, Kurt Vile, Holy Other and...
In zijn nieuwe werk legt Michael Raedecker steeds meer zijn werkwijze bloot. Tussen de van schilder bekende schetsmatige potloodlijnen, die zichtbaar zijn in de plassen verf, en de geborduurde decoraties doemen rasters en patronen op. “Een raster blokkeert de illusie. Op het moment dat je begint te geloven in het figuratieve element, klapt het dicht door het raster dat erachter verscholen ligt.”
Alles is nieuw en fris aan Lucky Fonz III, hij heeft de lente in z’n kop. Zijn derde album A Family Like Yours staat in het teken van geboorte en creatie. De meewarige folk van weleer heeft plaats gemaakt voor luisterrijke pop. Het houthakkersoverhemd is vervangen door een maatkostuum en de mondharmonica door een strijkkwartet. foto: Cupid & Shu
Het recente werk van Cecily Brown lijkt abstracter te worden. In een maalstroom van bewegende vormen en aardse kleuren verdwijnt het figurale steeds vaker in een schemerende wereld van suggestie. Uiteindelijk rest een wereld bestaande uit olieverf en linnen. “Mijn werk is niet abstract en het is ook niet figuratief. Het gaat over schilderen.” Based on a True Story (2010, olieverf op doek)
Toby Litt is bij de J. Met de beginletters van zijn boeken gaat de Engelse schrijver het alfabet af. Journey Into Space is zijn tiende boek, een SF-roman die vooral niet al te SF-erig wil zijn. Net als I play the drums in a band called okay geen rock ’n roll-boek is en Hospital geen typische doktersroman. Voor elk boek eigent Litt zich een ander genre toe om het binnenstebuiten te keren.
Een prettig gesprek met Swans? Het lijkt een onmogelijke opgave, maar dat heeft toch vooral met het publieke imago van Michael Gira te maken. De boomlange zanger en zijn frêle alter-ego, het slangenmeisje Jarboe, zijn vaak verkeerd begrepen. Gira praat niet graag over zijn muziek, laat staan over zijn songteksten. Het is aan de luisteraar om er betekenis in te zien, meent hij bescheiden als altijd.
“Het is denkbaar dat de mens over vijftig jaar is ingehaald door de technologie”, zegt animatiefilmer Floris Kaayk. Na films over de opkomst van elektronische insecten en het gevaar van medische implantaten voor het lichaam, toont hij in zijn nieuwe film The Origin of Creatures een post-apocalyptische wereld waarin de mens heeft plaatsgemaakt voor wezens die uit losse ledematen bestaan.
Rens Krikhaar legt in zijn schilderijen verwachtingsvolle momenten vast. Hij neemt de toeschouwer mee naar landschappen uit zijn herinnering, naar plekken met een verborgen gebeurtenis. “Ik toon het moment waarop je gaat ontdekken wat er aan de hand is. Het is een ogenblik van ambiguïteit dat een spannend beeld oplevert.”
Op haar hotelkamer heerst chaos, de vloer en de stoelen zijn bezaaid met paperassen en kleren. “Het lijkt alsof hier iemand overleden is”, grapt de Amerikaanse stemkunstenares Diamánda Galás. Ze slaat een kruisje. “Als je Grieks-orthodox bent is de contradictie het belangrijkste. Je slaat je kruis iedere dag, maar eigenlijk ben je gewoon een atheïst.” Ze lacht hysterisch en zet haar expressieve mond aan een grote kop cappuccino.
